Księga Hanów, chiń. 汉书 (zwana także Księgą Wcześniejszych Hanów) – dzieło historyczne opisujące dzieje Wczesnej (Zachodniej) dynastii Han (206 p.n.e. - 25 n.e.), zaliczane do zbioru Dwudziestu czterech historii, wraz z „Zapiskami historyka” stanowiące model dla całej późniejszej tradycyjnej historiografii chińskiej.
Pisanie „Księgi Hanów” rozpoczął Ban Biao (3 - 54), urzędnik na dworze cesarza Guangwu (25 - 57). Zamierzał on stworzyć dzieło będące kontynuacją „Zapisków historyka” Sima Qiana. Zebrał on do niego wiele materiałów, lecz większość „Księgi Hanów” napisał jego syn, Ban Gu (32 - 92). Także jemu jednak nie udało się go ukończyć. Uczyniła to dopiero siostra Ban Gu, Ban Zhao (ok. 48 - ok. 116).
„Księga Hanów” dzieli się tak samo jak „Zapiski historyka” na roczniki, traktaty monograficzne i biografie, jednak nie zawiera tablic chronologicznych i dziejów rodów książęcych, które były zbyteczne w sytuacji istnienia tylko jednego rodu cesarskiego. Podział zastosowany w „Księdze Hanów” został przyjęty przez wszystkie następne chińskie kroniki dynastyczne. Część traktatów to inkorporowane teksty innych autorów, takie np. jak skrócony katalog biblioteki cesarskiej sporządzony przez Liu Xina (zm. 23).