W ten sposób autor ukazuje w praktyce przedstawiane przez młodego Ludwika poglądy o bliskości geniuszu i szaleństwa, stale jednak podkreślając wyjątkowość osobowości Ludwika i jego wybitne zdolności, zniweczone przez środowisko. Pod tym względem Ludwik Lambert wpisuje się w typową dla autora krytykę społeczeństwa francuskiego, niszczącego szczególne jednostki i promującego ślepy materializm bez refleksji nad innymi wartościami.
Powstawanie utworu i recepcja Balzak pisał Ludwika Lamberta przy pomocy specjalisty od gramatyki francuskiej, który miał zadbać o językową stronę tekstu. Owoc ich pracy został wydany w 1833 pt. Historia intelektualna L.L. Pisarz nie był jednak zadowolony z efektu końcowego i samodzielnie dodał do powieści listy Ludwika do wuja, jak również rozszerzył objaśnienia jego metafizycznych teorii. Zmienił także tytuł na znany obecnie. Krytyka współczesna źle przyjęła Ludwika Lamberta, uznając główny wątek utworu za wydumany, a koncepcję filozoficzną prezentowaną w utworze – za sztucznie udziwnioną. Konserwatywni krytycy uznali opis tradycyjnej szkoły i rodziny za nadmiernie zdemonizowany.