Zdobycie Rzymu przez Wizygotów () – zajęcie miasta przez Wizygotów na czele z królem Alarykiem w roku 410, w okresie wielkiej wędrówki ludów.
Geneza W roku 408 doszło do nieporozumień pomiędzy Alarykiem a cesarzem rzymskim Flawiuszem Honoriuszem, który odmówił Wizygotom wypłaty wcześniej obiecanych pieniędzy. Wódz Wizygotów chcąc ukarać Honoriusza uderzył na Italię, docierając w listopadzie pod Rzym. Podczas oblężenia w mieście zapanował głód. Wizygoci nie podjęli jednak szturmu, godząc się na pertraktacje pokojowe z senatem rzymskim, który obiecał im wysoki haracz. Po odejściu Wizygotów do Etrurii, Honoriusz na początku 409 roku odrzucił decyzję senacką, ściągając dodatkowe wojska do walki z Wizygotami. W 409 roku Alaryk przekroczył Alpy i ruszył w głąb Italii. Cesarz Honoriusz stawił opór w Rawennie, ale senat nie widząc możliwości obrony usiłował z Alarykiem rokować. Wódz Wizygotów pragnął zająć w Rzymie takie miejsce, jakie miał zmarły Stylichon, próbował nawet kreować zależnego od siebie antycesarza Pryskusa Attalusa. Alaryk ponownie podszedł po mury Rzymu, zajmując port Ostia. Pod koniec roku Wizygoci wymusili na senacie obwołanie nowego cesarza, którym został Pryskus Attalus. Wkrótce Wizygoci podjęli kolejne walki z Honoriuszem, nie odnosząc jednak większych sukcesów.