thumb|240px|Tereny w pobliżu Aduy Bitwa pod Aduą – starcie zbrojne, które miało miejsce 1 marca 1896 w pobliżu miasta Adua w północnej Etiopii pomiędzy włoskim korpusem inwazyjnym pod dowództwem gen. Oreste Baratieri, a wojskami etiopskimi cesarza Menelika II. Bitwa zakończyła się klęską armii włoskiej.
Historia Siły włoskie liczyły ponad 20 tys. żołnierzy, w tym ponad 7 tys. Erytrejczyków z wojsk kolonialnych, wyposażonych w 14,5 tys. karabinów i 56 najnowocześniejszych dział. Siły etiopskie liczyły 80 tys. żołnierzy uzbrojonych w karabiny i 20 tys. żołnierzy uzbrojonych w broń białą, wspieranych przez 42 działa starej generacji, ale zdeterminowanych i wierzących w zwycięstwo po pierwszych zwycięskich walkach (m.in. bitwa pod Amba Alagi).
Generał Baratieri podzielił swoją armię na trzy kolumny pod dowództwem generałów: Albertone, Arimondi i Dabormidy oraz grupę rezerwową pod dowództwem gen. Giuseppe Elany. Podział na cztery oddalone od siebie oddziały stał się główną przyczyną klęski Włochów, gdyż poszczególne kolumny musiały walczyć oddzielnie, dowodzenie oddalonymi oddziałami było bardzo utrudnione, a w dalszych etapach bitwy wręcz niemożliwe.