Rozwój Kościoła do 1923 Kościół odprawił pierwsze publiczne nabożeństwo w Wielkanoc 1909, wysyłając po nim telegram z pozdrowieniami do rodziny carskiej. Dwór rosyjski pozytywnie ustosunkował się do faktu powstania Kościoła, chociaż formalnie prawo rosyjskie nie zezwalało na działanie na terenie Imperium Rosyjskiego związków wyznaniowych zachowujących obrządek wschodni i będących w związku z Rzymem (Kościół unicki w Imperium Rosyjskim został zlikwidowany w 1875). Ilość wiernych rosła, w 1912 powstała nowa, większa kaplica, zaś w 1911 premier Piotr Stołypin ostatecznie uznał legalność Kościoła. Mimo tego jego wyznawcy stawali się okazjonalnie obiektem prześladowań ze strony Ochrany, zwłaszcza działający wśród nich staroobrzędowcy. Ze względu na ich silną obecność Kościół od początku posługiwał się dwoma rytami – liturgią ustaloną po reformach patriarchy Nikona w XVI w. oraz obowiązującą wcześniej. Rosyjscy katolicy obrządku bizantyjskiego założyli również w maju 1917 pierwszą żeńską wspólnotę zakonną, na czele której stanęła pod imieniem matki Katarzyny Anna Abrikosowa.