Wybrane arie, chóry i suity thumb|Scena z I aktu Hrabiny (rys. z 1860) Arietta Broni O mój dziaduniu, Pieśń Chorążego Ruszaj bracie, ruszaj w pole..., Aria Kazimierza Od twojej woli..., Aria Hrabiny Suknio, coś mnie tak ubrała, Piosnka Broni Szemrze strumyk pod jaworem, Pieśń myśliwska Podczaszyca Pojedziemy na łów, towarzyszu mój, Aria Kazimierza Rodzinna wioska już się uśmiecha, Aria Hrabiny Zbudzić się z ułudnych snów, Suita baletowa Neptun na Wiśle.
Za satyrą w libretcie znakomicie podąża muzyka: jest pełna dowcipu, finezji i melodyjności. Choć w warstwie muzycznej pobrzmiewają polskie rytmy narodowe, Hrabina jest jedyną operą Moniuszki, w której słychać echa „szkoły włoskiej” z jej obliczonymi na efekt popisowymi ariami. Po raz pierwszy wprowadził też Moniuszko cytowane dosłownie melodie polskich pieśni, np. popularną piosenką myśliwską Pojedziemy na łów, towarzyszu mój.
Historia utworu Napisana w r. 1859 Hrabina weszła na scenę opery warszawskiej 7 lutego 1860 roku. O ogromnym powodzeniu tej opery zadecydował przede wszystkim silnie podkreślony w niej element patriotyczny, na który bardzo wyczulone było społeczeństwo polskie w latach bezpośrednio poprzedzających wybuch powstania styczniowego.
Przypisy