Obok Anzelma z Besate Berengar jest uważany za czołowego dialektyka epoki, zwolennika prymatu rozumowej refleksji nad kwestiami wiary nad dogmatem i autorytetem. U Berengara kwestie te nie są przedmiotem samodzielnych rozważań, lecz są uwagami pobocznymi, formułowanymi w sporze o eucharystię. Broniąc się przed zarzutami o herezję, Berengar wskazywał, że jest to zarzut, który można postawić każdemu, kto stara się myśleć samodzielnie lub odbiega od ogólnego poglądu. Jego nauki nie wynikają z chęci mącenia, lecz są wyrazem jego sumienia i głębokich przekonań, które powinny mieć pierwszeństwo przed autorytetem. Hugon z Langres wskazywał Berengarowi, że nie należy myśleć samodzielnie (singulariter sentire), lecz podążać utartymi drogami. Również Lanfrank zarzucał Berengarowi, że „uciekał się do dialektyki, porzucając święte autorytety”.
Kontynuatorzy Berengarianami nazywano osoby podzielające stanowisko Berengara o istocie eucharystii. Ze skali piśmiennictwa przeciwko niemu wnosi się, że jego nauczanie było szeroko znane, znajdowało posłuch i było źródłem