Architektura mały|Elewacja boczna świątyni. Widoczne zniszczone freski z postaciami świętych Cerkiew została zbudowana w stylu bizantyjsko-rosyjskim, w wariancie neoruskim, z czerwonej cegły, nawiązując poprzez wybór budulca do średniowiecznej architektury sakralnej Nowogrodu. Jest to budowla trójdzielna z kwadratową nawą krytą dachem zwieńczonym ośmioboczną latarnią oraz czterema mniejszymi wieżyczkami, które z kolei wykończone zostały mniejszymi cebulastymi kopułkami. Trójdzielne prezbiterium zamyka poligonalna absyda, nad nim również wzniesiono wieżyczkę z kopułą. Wieża-dzwonnica z dachem namiotowym i niewielką cebulastą kopułą wznosi się nad przedsionkiem, przykrytym dwuspadowym dachem. Częścią elewacji frontowej cerkwi jest ganek o dwupołaciowym dachu. Również i ten element wykończono wieżyczką z kopułką o tradycyjnym dla rosyjskiej architektury sakralnej kształcie. Dekoracyjny detal na zewnętrznych ścianach cerkwi zredukowano do arkadowych form okien i fryzów. Na elewacjach zewnętrznych pierwotnie znajdowały się medaliony z wizerunkami świętych prawosławnych. Cerkiew zdobią także obramienia z motywami roślinnymi i geometrycznymi. Wewnątrz przetrwały pozostałości polichromii. Zachowane szczątki fresków na sklepieniu budowli w latach 80. XX wieku zostały z niej wyniesione razem z warstwą tynku, na której się znajdowały.