Słabą stroną okrętów było lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze, które początkowo stanowiła jedna armata automatyczna 40 mm. Po przebudowie uzbrojenie to stało się symboliczne, składające się z jednego karabinu maszynowego. Uzbrojenie uzupełniały 2 miotacze bomb głębinowych, zwiększające uniwersalność okrętów.
W 1942 okręty zmodernizowano, przystosowując je w większym stopniu do celów eskortowych. Zdjęto z nich rufowe działo 120 mm, dodając za to 10 działek przeciwlotniczych 25 mm Typu 96 oraz zwiększając liczbę miotaczy bomb głębinowych z 2 do 6. Jak wynika z rysunków, 10 działek 25 mm rozmieszczone były najprawdopodobniej w ten sposób: podwójnie sprzężone na dodanej platformie przed nadbudówką dziobową, podwójnie sprzężone na dotychczasowej platformie za kominem, podwójnie sprzężone na nadbudówce rufowej, dwa pojedyncze na rufie i dwa po obu stronach nadbudówki dziobowej. Nasycenie małokalibrową artyleria plot było po przebudowie dość dobre, jednakże same działka były mało skuteczne.
Służba Wszystkie torpedowce wzięły udział w II wojnie światowej, służąc głównie do zadań eskortowania konwojów i początkowo sił inwazyjnych, m.in. na wodach Indonezji, Nowej Gwinei, Filipin, Chin, Japonii. Ścierały się głównie z lotnictwem amerykańskim. Początkowo były przydzielone do 21. Dywizjonu Torpedowców, w składzie 3.