W 1993 podjął pracę jako pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego. W 1999 objął stanowisko adiunkta w Instytucie Polityki Społecznej tego uniwersytetu, później został profesorem uczelni w Katedrze Ustroju Pracy i Rynku Pracy na UW. W 2021 otrzymał tytuł profesora nauk społecznych. Pracował także na uczelni prywatnej Olympus Szkoła Wyższa im. Romualda Kudlińskiego w Warszawie.

Był stypendystą programu TEMPUS w 1997. W latach 2001–2002 jako stypendysta Fundacji im. Alexandra von Humboldta pracował naukowo na Wolnym Uniwersytecie Berlińskim, gdzie prowadził badania międzynarodowe nad przemianami świata pracy i nowymi zjawiskami na rynku pracy. W latach 1997–2000 był wicedyrektorem Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych.

W 2000 został doradcą zarządu Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych Lewiatan i przewodniczącym Rady Dyrektorów Personalnych tego zrzeszenia. W 2004 został członkiem Komisji Trójstronnej ds. Społeczno-Gospodarczych i przewodniczącym jej zespołu problemowego ds. prawa pracy i układów zbiorowych pracy, a także uczestnikiem corocznych sesji plenarnych Międzynarodowej Organizacji Pracy. W 2005 w drugim rządzie Marka Belki pełnił funkcję wiceministra gospodarki i pracy, odpowiedzialnego za problematykę prawa pracy i zbiorowych stosunków pracy, rynku pracy i dialogu społecznego.