W 1963 uzyskał stopień doktora za rozprawę Forma wariacyjna w muzyce instrumentalnej renesansu, napisaną pod kierunkiem Józefa Michała Chomińskiego. Praca, której fragmenty opublikowano początkowo w formie artykułów, została nagrodzona przez Ministra Szkolnictwa Wyższego i wydana drukiem w 2008 roku. W 1970 został pracownikiem naukowym Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk, gdzie w 1980 habilitował się na podstawie rozprawy Związki muzyki ze słowem. Z zagadnień analizy muzycznej. W 1982 otrzymał tytuł docenta, a 16 października 1990 profesora zwyczajnego. Był także pracownikiem Katedry Teorii Muzyki Akademii Muzycznej w Warszawie. W 1991 przeszedł na emeryturę. Specjalizował się w problematyce relacji między muzyką a słowem we włoskiej muzyce wokalnej XVII i XVIII wieku. Autor wielu przekładów librett operowych i tłumaczeń z języka włoskiego tekstów muzykologicznych.
Był honorowym członkiem Komitetu Nauk o Sztuce Polskiej Akademii Nauk, Związku Kompozytorów Polskich oraz Institute of Advanced Musical Studies w Londynie (od 1994).