wariacją tej odmiany i typologicznym łącznikiem z typem dyskowym jest tzw.‘bermed barrow’. Przykłady to wspomniane Cursus barrows w Stonehenge oraz Winterbourne barrows. Kurhany w Winterbourne także zostały przebadane w XIX w. a w ich wnętrzu odkryto szczątki dwóch drewnianych trumien, dużo zdobionej ceramiki, groty włóczni i sztylety z brązu. Ten typ nasypu występuje prócz tego w tzw. New Kings barrows/Stonehenge i jest jedynym który nie został zdewastowany w XIX w.
c) typu dyskowego (‘disc barrow’) – gdzie mały pagórek znajduje się w centrum podwyższonej i płaskiej przestrzeni, którą obiega rów z nasypem. Przykładem jest tutaj inny z kurhanów grupy Normanton Down tzw. Kopiec Druida, który został opisany przez Colta Hoare’a. Według Hoare’a we wnętrzu struktury znajdowały się wkopane na niewielką głębokość urny zawierające szczątki kobiet (przepalone paciorki, biżuteria).
d) typu spodkowego (‘saucer barrow’) – przypomina kształtem odwrócony spodek, gdzie nasyp kopca w centrum jest splantowany (średnice między 18-27 m) a stok opada ku fosie sinusoidalnie.