Arkusze oznaczono od zachodu na wschód literami A do S (kolumny), a z północy na południe liczbami od 16 do 41 (Strefy) Na każdym arkuszu zamieszczono podziałkę liniową w kilometrach i wiorstach, czasem też w krokach i milach geograficznych. Nazwy miejscowości podano pisownią niemiecką w transkrypcji fonetycznej. Rzeźba terenu w warstwicach, dwubarwna (sytuacja – czarny, warstwice – brąz).
Dokładność odwzorowania terenu, na poszczególnych mapach, różni się w zależności od materiału podstawowego który wykorzystano. Najlepsze arkusze sporządzono na podstawie materiałów rosyjskich, nieco gorsze na bazie austriackich, natomiast najmniej dokładne są arkusze wydano na bazie map Reymanna (gruby, mało czytelny rysunek terenu przedstawiony metodą kreskową, tzw. szrafą)
Jako uzupełnienie, dla terenów znajdujących się dalej na wschód, Niemcy wydali także przedruk rosyjskich map trój-wiorstowych (1:126 000), ze zmienionym niemieckojęzycznym opisem, tzw. Russische Generalstabskarte
Wykorzystanie Mapy z serii Karte des Westlichen Russlands były podstawową mapą taktyczną