Podgatunki i zasięg występowania IOC wyróżnia następujące podgatunki: P. e. nipalensis (Hodgson, 1836) – wschodni Afganistan i Pakistan po Bangladesz P. e. eupatria (Linnaeus, 1766) – południowe Indie, Sri Lanka P. e. magnirostris (Ball, 1872) – Andamany, Wyspy Kokosowe P. e. avensis (Kloss, 1917) – południowo-wschodnie Indie, północna Mjanma P. e. siamensis (Kloss, 1917) – północna i zachodnia Tajlandia, Indochiny.
Gatunek introdukowano do Europy (Niemcy, Belgia, Holandia), na Bliski Wschód (Turcja, Bahrajn, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Iran) i do centralnej Japonii. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego wymienia aleksandrettę większą na liście ptaków obserwowanych w Polsce, lecz nie zaliczonych do polskiej awifauny. Jedyne współczesne doniesienia z Bangladeszu traktują o ptakach widzianych w stolicy – Dhace i prawdopodobnie dotyczą ptaków zbiegłych z niewoli.
Morfologia Długość ciała wynosi 50–62 cm, masa ciała 198–258 g. Ogółem upierzenie zielone;