Niestałe Struktury niestałe zmieniają się i nigdy nie powracają do swojego stanu pierwotnego. Jest to w praktyce grupa struktur, których nie można zakwalifikować do żadnej z pozostałych kategorii, dlatego jest ich najwięcej, a ich uzyskanie nie sprawia większych trudności (losowy układ komórek wprowadzony jako warunki początkowe zwykle okazuje się strukturą niestałą).
Niektóre struktury niestałe rozwijają się jednak w interesujący sposób. Jedną z cech, którymi opisuje się takie struktury jest stosunek liczby kroków, po których następuje stabilizacja, do liczby komórek w stadium początkowym. Stabilizacją nazywamy zamianę na konfigurację układów stabilnych, oscylatorów i statków (zwykle gliderów). Wartość ta oznaczana będzie tutaj przez L. Najważniejsze spośród najprostszych struktur niestałych: R-Pentomino (F-Pentomino) – chaotyczny rozwój aż do 1103 kroku, emisja kilkudziesięciu gliderów; L≈221; B-Heptomino – rozwój przez ponad 100 kroków aż do uzyskania zespołu struktur stabilnych; emituje glidera; L≈15; Pi-Heptomino – efektowny rozwój przez ponad 200 kroków aż do uzyskania charakterystycznego zespołu blinkerów (oscylatorów) i struktur stabilnych, tzw. rezultatu B-Pi;