Był jedynym generałem okresu Pierwszej Republiki Czechosłowackiej wywodzącym się ze Słowacji..

W sierpniu 1938 roku był dowódcą VI Korpusu w Koszycach. Po ogłoszeniu niepodległości przez Słowację wystosował memorandum, w którym sprzeciwiał się sposobowi, w jaki została ona ogłoszona. Został mianowany inspektorem generalnym armii słowackiej. W sierpniu 1939 roku wyjechał na Węgry, następnie przez Jugosławię przedostał się do Francji. Słowacki sąd wojskowy skazał go następnie na śmierć in absentia.

Podczas II wojny światowej zaangażował się w organizację czechosłowackich jednostek wojskowych we Francji. Po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii i związał się z Edvardem Benešem i czechosłowackim rządem na uchodźstwie, pełnił m.in. funkcję wiceminiestra obrony. W sierpniu 1944 roku przebywał w Moskwie, po wybuchu słowackiego powstania narodowego został mianowany dowódcą 1 Armii Czechosłowackiej i został przerzucony na Słowację przez lotnictwo radzieckie. 3 listopada 1944 roku wraz z generałem Jánem Golianem dostał się do niewoli niemieckiej we wsi Pohronský Bukovec, następnie zostali przetransportowany do Bańskiej Bystrzycy, a później do Bratysławy. Byli osobiście przesłuchiwani przez generała . Z Bratysławy przewieziono ich do Berlina