Wabi go mówiąc, że zakupił antał Amontillado (około 130 galonówCecil, L. Moffitt. „Poe’s Wine List”, from Poe Studies, Vol. V, no. 2. December 1972. p. 41.), rzadkiego i cennego sherry. Utrzymuje, że chce zasięgnąć porady eksperta co do prawdziwości trunku. Fortunato idzie z Montresorem do pałacowych piwnic z winem, gdzie dalej zmierzają do katakumb, a Montresor daje przyjacielowi butelkę DeGrave. Ten robi w pewnym momencie kunsztowny i groteskowy gest w kierunku narratora, wznosząc wino ku górze. Gdy Montresor nie poznaje jego istoty i znaczenia, Fortunato pyta go, czy ten należy do masonów. Narrator odpowiada twierdząco, a w momencie, gdy Fortunato nie daje mu wiary, Montresor wyciąga kielnię, którą do tej pory skrzętnie ukrywał.
Narrator ostrzega Fortunata, który ostro kaszle z powodu wilgoci w lochach, oraz sugeruje mu, żeby wracać. Jednak ten nalega by kontynuować podróż, gdyż jak sam twierdzi „nie umrze od samego kaszlu”. Podczas spaceru, Montresor wspomina o jego rodzinnym herbie z „potężną złotą stopą. W lazurowym polu. Miażdży ona prężącego się węża, który kłami wpija się w piętę”Opowiadania Poe, tłumaczenie Stanisław Wyrzykowski, s. 343.. Towarzyszy temu motto Nemo me impune lacessit („Nikt nie wyzwie mnie bezkarnie”). Gdy zbliżają się do niszy, Montresor informuje ofiarę, że znajduje się tam Amontillado.