Benon z Miśni, niem. Benno von Meißen (ur. ok. 1010 w Hildesheim, zm. 16 czerwca 1106 w Miśni) – niemiecki benedyktyn i opat, biskup diecezji miśnieńskiej, święty Kościoła katolickiego.
Życiorys Benon urodził się w arystokratycznej rodzinie saskiej. Wykształcenie zdobywał u benedyktynów i w szkole katedralnej, po ukończeniu studiów wstąpił do benedyktynów. Święcenia kapłańskie przyjął w 1040 i wkrótce został wybrany opatem. Za sugestią cesarza Henryka IV, metropolita Magdeburga ustanowił go biskupem miśnieńskim.
W 1071 r. cesarz przekazał Benonowi, z rąk banity Ozera, osiem „łanów królewskich” w Villa Goreliz (Gorelic, dzisiejszy Zgorzelec i Görlitz)Codex diplomaticus Lusatiae superioris, Bd.1.
Kiedy pomiędzy cesarzem a papieżem św. Grzegorzem VII wybuchła walka o inwestyturę, biskup opowiedział się po stronie papieża, za co został aresztowany. Legenda głosi, że w momencie aresztowania, wyrzucił klucze katedry do Łaby. Odzyskał je kilka lat później z żołądka ryby, kiedy został uwolniony z niewoli (św. Benon często jest przedstawiany podczas tego wydarzenia).