Jej znakiem rozpoznawczym było czarne boa, podwiązki i wulgarny repertuar, którego śmiałość budziła entuzjazm. W 1929 Kiki opublikowała swój pamiętnik, który stał się przyczyną głośnego skandalu i dopiero w 1996 został oficjalnie dopuszczony do druku w Stanach Zjednoczonych. Wstęp do pamiętnika napisali Ernest Hemingway i Tsuguharu Foujita. Na początku lat trzydziestych kupiła upadający kabaret i nadała mu nazwę "Chez Kiki" ("U Kiki"). Wtedy też przylgnęło do niej określenie Królowa Montparnasse'u. Z licznych opresji ratował ją humor i optymizm. W połowie lat trzydziestych środowisko artystyczne Paryża zaczęło się zmieniać, z czym Kiki nie potrafiła się pogodzić. Jej dawni kochankowie założyli rodziny i zaczęli wieść stateczne życie, zaś Kiki miała kłopoty finansowe i popadła w alkoholizm. W 1940 wyjechała z Paryża, uciekając przed wkraczającymi do miasta wojskami niemieckimi.