W miejskiej administracji budowlanej współpracował z Maksem Bergiem i zaprojektował żelbetową konstrukcję Hali Stulecia. Wraz z Willym Gehlerem zajmował się też organizacją budowy Hali, a wraz z architektem Paulem Schreiberem prowadził nadzór inwestorski. Projektował też mosty i inne konstrukcje inżynierskie, nadzorował miejskie inwestycje, takie jak Stadion Śląski we Wrocławiu.

W 1925 został powołany przez Radę Miejską na następcę odchodzącego na emeryturę Alfreda von Scholtza jako miejski radca budowlany do spraw urbanistyki. Swą funkcję objął 30 kwietnia 1925 i pełnił ją co najmniej do 1939 roku. Był też w tym czasie honorowym członkiem senatu Wyższej Szkoły Technicznej.

Po wojnie znalazł się w radzieckiej strefie okupacyjnej Niemiec, na obszarze której utworzono później NRD. W 1946 zdobył pierwszą nagrodę w konkursie urbanistycznym na odbudowę śródmieścia Drezna, a w 1950 na centralny plac w Dreźnie. Wziął też udział w konkursie na odbudowę Rostocku (z Wolfgangiem Rauderem, 1948).