Poe szukając schronienia przed zagrożeniami świata zewnętrznego, prezentuje się jako jedyna osoba, która staje oko w oko z nieznajomym, co jest emblematyczne do pędu autora w kierunku nieodpartych niebezpieczeństw jego własnego życiaRein, David M. Edgar A. Poe: The Inner Pattern. New York: Philosophical Library, 1960. p. 33.
Czerwona śmierć Tytułowa zaraza czerwonego moru jest fikcyjna. Poe opisuje, że wywołuje ona „mocne bóle, nagłe zawroty głowy i obfite krwawienia z porów” prowadzących do śmierci w ciągu pół godziny.
Inspiracją dla niej była po części gruźlica, na którą to cierpiała żona poety, Virginia. Tak jak książę Prospero, Poe starał się ignorować śmiertelność chorobySilverman, Kenneth. Edgar A. Poe: Mournful and Never-ending Remembrance. Harper Perennial, 1991. p. 180-1. Matka pisarza Eliza oraz matka zastępcza Frances Alla również na nią zmarły. „Czerwona śmierć” może się także odnosić do cholery. Poe mógł być świadkiem jej epidemii w Baltimore, w 1831 rokuMeyers, Jeffrey. Edgar Allan Poe: His Life and Legacy. Cooper Square Press, 1992. p. 133. Inne źródła podają, że zaraza to dżuma dymienicza lub czarna śmierć, co jest zaakcentowane w punkcie kulminacyjnym historii, przedstawiającym „czerwoną śmierć” w „czarnym” pomieszczeniuCummings Study Guide for "The Masque of the Red Death".