Papież Klemens III (1187-1191) w ciągu swego krótkiego pontyfikatu mianował co najmniej 24 nowych kardynałów. 17 z nich pochodziło z Rzymu lub okolic, w tym wielu z rzymskich rodzin arystokratycznych. W ten sposób Klemens III, sam również rzymianin, dokonał całkowitej zmiany struktury Świętego Kolegium, które od tej pory na kilka dziesięcioleci zostało zdominowane przez rzymian. Dzięki temu doszło do ściślejszego związania z kurią papieską rzymskiej elity, która w XII wieku często stawała w opozycji do papieży.
Nominacja kardynalska dla Niccolò Scolari, bratanka Klemensa III, to jeden z pierwszych tego rodzaju udokumentowanych przypadków papieskiego nepotyzmu.
Nominacje 12 marca 1188 (I) Pierre de Blois, kanonik St.-Martin w Tours – kardynał prezbiter S. Clemente, zm. 23 listopada 1188 Alessio Capocci, subdiakon S.R.E. – kardynał prezbiter S. Susanna, zm. 24 kwietnia 1189 Giordano de Ceccano OCist, opat Fossanovy – kardynał prezbiter S. Pudenziana, zm. 23 lutego 1206 Piotr – kardynał prezbiter S. Pietro in Vincoli, zm. 1191 Pietro Gallocia, subdiakon S.R.E. – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Damaso, następnie kardynał biskup Porto e S. Rufina (sierpień 1190), zm. 14 marca 1211 Giovanni Malabranca – kardynał diakon S. Teodoro, zm. 1192 Gregorio de San Apostolo – kardynał diakon S. Maria in Portico, zm.