Abu Muslim nie tylko nie czynił przeszkód, ale sam przysłał najemnego mordercę, który zabił wezyra Abbasydów w lutym 750.
Abu Muslim sprawował absolutną władzę we wschodnich prowincjach kalifatu, gdzie w sposób dowolny mianował urzędników. Abu Dżafar po powrocie do swojego brata ostrzegł go, że ten nie będzie prawdziwym kalifem, tak długo jak będzie żył Abu Muslim. Ten w 751 stłumił szyickie powstanie, które wybuchło w Bucharze pod wodzą Szarika Ibn Szajcha al-Mahriego, zaś wkrótce potem jego dowódca, Zijad Ibn Salih, wspólnie z Karłukami pokonał siły chińskiego generała w bitwie nad rzeką Tałas, przy czym „epizod ten na całe wieki wyznaczył granice między światem chińskim a muzułmańskim”. W roku 753 Zijad Ibn Salih, zachęcany do tego przez As-Saffaha, zbuntował się przeciwko Abu Muslimowi. Kiedy jednak doszło do starcia, żołnierze tego pierwszego przeszli na stronę namiestnika Chorasanu. Zijad zginął, zaś Abu Muslim ze zdobytych dokumentów dowiedział się o wrogich zamiarach Abbasydów wobec niego.