Grigorij Iwanowicz Kulik, również Hryhorij Iwanowycz Kułyk (, ; ur. w chutorze Dudnikowo w guberni połtawskiej, zm. 24 sierpnia 1950 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy narodowości ukraińskiej. Marszałek Związku Radzieckiego, Bohater Związku Radzieckiego, deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 1. kadencji (1937–1946). Obarczony odpowiedzialnością za klęski na froncie wschodnim zdegradowany do stopnia generała majora. Ofiara represji stalinowskich.
Weteran obu wojen światowych, wojen domowych w Rosji i w Hiszpanii oraz wojny zimowej. Karierę wojskową zawdzięczał znajomości ze Stalinem i Woroszyłowem, z którymi wspólnie walczył podczas wojny domowej w 1918 pod Carycynem, gdzie był dowódcą artylerii.
Uważany był za kiepskiego dowódcę i organizatoraSimon Sebag Montefiore w swej książce „Stalin. Dwór czerwonego cara” (wyd. 2004) pisze: [Kulika] znajomość techniki wojskowej zatrzymała się na roku 1918 (s. 321), udział Kulika w jakimkolwiek przedsięwzięciu militarnym zdawał się wróżyć katastrofę (s. 323)..