Pierwsze funkcje duszpasterskie spełniał w Strumieniu, gdzie był kapelanem sióstr zakonnych. W 1933 został rektorem placówki pallotyńskiej (Collegium Marianum) w Wadowicach. W połowie 1937 powierzono ks. Siudzie zadanie zorganizowania domu pallotynów w Berezie Kartuskiej. Pallotynów do diecezji pińskiej zaprosił miejscowy ordynariusz biskup Kazimierz Bukraba. Ks. Siuda przybył do Berezy w październiku 1937 w towarzystwie prowincjała Jana Maćkowskiego oraz brata Antoniego Kaczmarczyka i objął w posiadanie dawny klasztor kartuzów. Kierował wykonaniem niezbędnych prac remontowych i przygotowawczych, w ciągu niespełna dwóch lat poszerzając obsadę placówki do ośmiu osób – trzech księży i pięciu braci. W pracach remontowych uczestniczyli obok zakonników i wiernych również więźniowie polityczni pobliskiego obozu (na polecenie komendantury obozu). W 1938 rektor domu gościł w Berezie Kartuskiej generała pallotynów Karla Hoffmanna, w tymże roku wykonano także prace malarskie w kaplicy według projektu pallotyńskiego współbrata ks. Ignacego Olszewskiego, i wreszcie 21 grudnia 1938 miało miejsce uroczyste oddanie do użytku oddanie klasztoru i kaplicy.