Kangxi (), imię prywatne Xuányè (ur. 4 maja 1654, zm. 20 grudnia 1722) – cesarz Chin z dynastii Qing, panujący w latach 1661–1722.
Początek rządów Został obwołany cesarzem w wieku 7 lat po śmierci swojego ojca Shunzhi 7 lutego 1661, jednak oficjalnie intronizowany został dopiero po rozpoczęciu nowego roku księżycowego 18 lutego 1662. Rządził aż do swojej śmierci 20 grudnia 1722, będąc najdłużej panującym cesarzem w chińskiej historii (61 lat). Powszechnie uważany jest za jednego z najwybitniejszych cesarzy Chin.
W 1669 pozbył się regentów i rozpoczął samodzielne rządy. W dniu objęcia rządów napisał list do matki, w którym obiecał, że będzie dbać o rozwój cesarstwa, poprawę bytu narodu i zapewnienie pokoju. Wkrótce przystąpił do realizacji złożonego przyrzeczenia, tłumiąc w następnych kilkunastu latach resztki antymandżurskiej opozycji i zdobywając dla cesarstwa nowe terytoria.
Charakterystyka Cechował się wyjątkową ciekawością świata. Interesował się eksperymentami naukowymi i toczył długie rozmowy o zachodniej nauce z jezuickimi misjonarzami, którzy mieszkali na jego dworze. Chętnie poznawał też muzykę, astronomię, poezję i medycynę. Przeglądał wyroki wydawane przez Radę Kar i drobiazgowo sprawdzał spisy spraw rządowych.