Wacław Jan Przeździecki wydał rozkaz nakazujący przekroczenie granicy z Litwą. Stanisław Sołtykiewicz, wraz z grupą oficerów i podoficerów, postanowił odłączyć się od 102 pułku ułanów i zameldował się w Podmacharcach u mjr. Henryka Dobrzańskiego by kontynuować dalszą walkę w szeregach 110 Rezerwowego pułku ułanów. Jednak niedługo później pułk został zdemobilizowany.
Znalazł się w grupie oficerów i żołnierzy zdecydowanych na kontynuowanie walki z wrogiem. Utworzono oddział, którego dowództwo objął mjr Henryk Dobrzański, a rotmistrz Stanisław Sołtykiewicz objął funkcję zastępcy dowódcy oddziału. Uczestniczył w przebijaniu się z Białostocczyzny przez Puszczę Kozienicką w kierunku Gór Świętokrzyskich. Po potyczce z Niemcami we wsi Wólka, stoczonej 3 października 1939 postanowił opuścić oddział. Następnie przedostał się przez granicę na Węgry, a stamtąd na Zachód, gdzie podjął służbę w PSZ.
Po klęsce Francji, ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie w Szkocji służył w I Korpusie Polskim. Po zakończeniu wojny do 1947 służył w Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Zmarł w Londynie 25 marca 1955.