Typ zewnątrzsterowny przeważa wśród młodzieży, mieszkańców większych miast (np. Nowy Jork czy Los Angeles) oraz osób o wysokich dochodach. Ludzie żyją tu tak jak „nakazują” im inni by zdobyć akceptację i stać się lubianym. Zewnątrzsterowność cechuje się uczuleniem na oczekiwania i preferencje innych. Człowiek zewnątrzsterowny „podbija ludzi”, żyje wśród ludzi, musi umieć porozumiewać się z innymi. Często zatraca pewność kim właściwie jest i dokąd zmierza. Ma wiele twarzy i zmienia je w zależności od okoliczności. Jest głodny nowych doświadczeń, boi się, żeby nie zostać w tyle. Często jest niepewny, zaniepokojony, ocenia się zbyt i żyje w świecie złudzeń, które nie są w stanie dorównać rzeczywistości. Człowiek zewnątrzsterowny wyraża siebie jako człowieka „dobrze poinformowanego”. Rezygnuje z emocjonalnego angażowania się w politykę. Tworzy się w ten sposób „tłum” ludzi, którzy są niezdolni do tego by prawdziwie zaspokoić swoje wzajemne potrzeby bycia razem. Riesman prognozuje, że hegemonia zewnątrzsterowności jest sprawą niedalekiej przyszłości.
Recepcja i krytyka Samotnego tłumu