Drifter’s Escape – piosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego w październiku i wydana na albumie John Wesley Harding w grudniu 1967.
Historia i charakter utworu „Drifter’s Escape” należy do trzech najważniejszych utworów na albumie, które ustalają ton całej płyty; dwoma pozostałymi piosenkami są „The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest” i „I Dreamed I Saw St. Augustine”.
Jest to jeden z najbardziej tajemniczych utworów Dylana, alegoryczny i zapewne także autobiograficzny. Atmosfera utworu jest kafkowska – pewien człowiek zostaje zawleczony przed sąd i oskarżony o w ogóle nienazwaną zbrodnię. Różnica jest jednak taka, że ostatecznie udaje mu się uniknąć skazania dzięki ewidentnie boskiej interwencji.
Cechami utworu są tajemniczość i niejasność – nie wiadomo kim jest bohater utworu, jakie naprawdę są moce, które go uwolniły. Dylan unika odpowiedzi, ukazując jego bohatera przemierzającego krajobraz jak z obrazów Goi z „ciemnego okresu”.
Można patrzeć także na tę postać jak na outsidera, który spotyka się z niechęcią, a nawet groźbami ze strony społeczeństwa, jednak pozostaje niezwyciężony. Porównanie tej piosenki z utworem „John Wesley Harding” rzuca na „Drifter’s Escape” dodatkowe światło.