Wierząc w kontynuację reform zaczętych przez cara, z działalności w organizacji zrezygnowali członkowie o bardziej umiarkowanych poglądach. Te wszystkie okoliczności sprawiły, że z początkiem roku 1864 pierwsza Ziemla i Wola zakończyła swą działalność.
Okres II – lata 1876–1879 W 1876 roku w Sankt Petersburgu zebrali się Aleksandr Michajłow, Gieorgij Plechanow, Dmitrij Lizogub i po wspólnych naradach utworzyli drugą Ziemlę i Wolę. Decyzję o utworzeniu organizacji poprzedziły długie dyskusje wśród ludu prowadzone w latach 1873–1875, na temat czego pragną chłopi i co jest dla nich najważniejsze. Dla wszystkich inicjatorów było jasne, że droga rozwoju Rosji musi być inna niż kapitalistyczna. Organizacja stawiała na chłopów i zaspokojenie ich potrzeb przez skupienie całej ziemi w ich rękach. Początkowo starano się grupować bezrolnych w osadach kolektywnie przygotowujących ludzi do rewolucji i wspólnej pracy. Wkrótce grupa rozszerzyła się o Siergieja Krawczynskiego, Nikołaja Morozowa, Sofję Pierowską, Lwa Tichomirowa oraz Nikołaja Tiutczewa. Organizacja liczyła wówczas ok. 200 członków. Jako podstawę działalności przyjęto zasadę centralizmu, dyscypliny, wzajemnej kontroli i konspiracji.