Jest jednak wiele łąk i polan – w rejonie szczytu, po północnej stronie grzbietu przy szlaku turystycznym zielonym oraz w dolnych partiach stoków północnych i południowych. Na południe i zachód od szczytu położone są liczne polany, które zarastają, co wpływa na ograniczanie roztaczających się z nich widoków.
Haligowskie Skały Praktycznie cały południowy stok zajmują Haligowskie Skały (słow. Haligovské skaly) – zespół wapiennych formacji skalnych z rzadką florą i fauną, objęty ochroną Narodowego Rezerwatu Przyrody Haligowskie Skały (61,13 ha). Jest to rozczłonkowany skalny mur porozcinany licznymi głębokimi żlebami. Charakterystyczne dla ich krasowej rzeźby są ostre skalne turnie, jak na przykład Sowia, Michałowa, Ciemna i Kończysta, a także skalne okna (np. Zbójnicka Brama). Występują również formy krasu podziemnego – między innymi jaskinie z największą w całych Pieninach Aksamitką o długości 335 m i deniwelacji 18 m położoną w Czerwonej Skale z otworem na wysokości 756 m n.p.m. Z roślin występują m.in.: aster alpejski, gęsiówka alpejska, pleszczotka górska, rzeżusznik piaskowy Borbasa i zerwa kulista.
Nazwa skał pochodzi od położonej u ich podnóża, w dolinie Lipnika, miejscowości Haligowce (słow.