Lata okupacji, w związku z wysiedleniami dokonanymi przez Niemców, spędził w Płocku, potem w Płońsku. W lutym 1945 powrócił do Torunia i wszedł w skład lokalnych władz (komitetu miejskiego i komitetu powiatowego) Polskiej Partii Robotniczej, a 14 lutego tegoż roku objął stanowisko wiceprezydenta miasta. Odpowiadał w magistracie za aprowizację, komunikację, gospodarkę komunalną. Był członkiem egzekutywy Komitetu Miejskiego PPR, w grudniu 1945 uczestniczył jako delegat w I zjeździe partii. Utracił wpływy wiosną 1947, odsunięty został ze stanowiska wiceprezydenta i funkcji partyjnych, a w 1952 wykluczony z partii (wówczas już Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej) jako „element obcy klasowo”. Pracował w tym okresie na mniej eksponowanych stanowiskach kierowniczych (był m.in. w latach 1948–1950 dyrektorem Zakładów Przemysłu Cukierniczego „Kopernik”, potem dyrektorem Zakładów Przemysłu Ziemniaczanego), ale także na stanowiskach zupełnie szeregowych: jako referent magazynów w Centrali Handlowej czy kasjer w Chłodni Składowej.