miejsce w biegu na 18 km 7 w skokach narciarskich i 9 w kombinacji klastycznej.
Wojna i dalsze losy We wrześniu 1939 nie zdążył się zmobilizować. W latach 1940–1944 pracował jako technik budowlany w administracji miasta. W 1944 został aresztowany skierowany do obozu pracy w Nowym Sączu. Po wojnie do 1949 pracował przy odbudowie Warszawy na kierowniczych stanowiskach. W 1948 był uczestnikiem wystawy Ziem Odzyskanych we Wrocławiu, a także stoiska polskiego na kongresie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Paryżu. W 1949 powrócił do Zakopanego gdzie według M. Pinkwarta i J. Zdebskiego zorganizował Miejskie Przedsiębiorstwo Budowlane. Nadzorował budowy i remonty takich schronisk jak: Hala Ornak, Hala Gąsienicowa oraz schronisk w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. W latach pięćdziesiątych pracował przy tworzeniu tras narciarskich w Beskidach i kolei krzesełkowej na Skrzyczne w Szczyrku. W 1957 został zatrudniony w Centralnym Ośrodku Sportowym w Zakopanem, kierował budowami hotelu sportowego „Zakopane”, pierwszej kolei krzesełkowej na Nosalu, boisk sportowych i toru łyżwiarskiego, przebudowy skoczni narciarskiej. Zmarł 19 marca 1985 w Zakopanem. Po śmierci został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem (kw. K3-12-10).