Prawa mieszczan miały być rozszerzone w 1283 przez margrabiego Henryka Dostojnego. W dokumencie, który nie jest ani aktem założenia, ani nadaniem miastu prawa magdeburskiegoW. Riehl und J. Scheu (Hrsg.): Berlin und die Mark Brandenburg mit dem Margrafenthum Nieder-Lausitz. Berlin 1861, S. 533–536. oraz istnieje tylko jako odpis, wymienia się wielokrotnie tkaczy. Otrzymali oni przywileje uczestniczenia w targowiskach w liczbie dwóch czterokonnych wozów, za które nie musiano płacić cła. Miasto musiało już wtedy mieć umocnione wały obronne, dla których otrzymano zezwolenie na rozbudowę. Z miasta prowadziły dwie bramy: na północ do Gubina i na południe do Żar. W mieście na zamku rządził advocatus (Landvogt) w imieniu margrabiego.
Pod Marchią Brandenburską Po śmierci margrabiego Henryka doszło do starć wśród spadkobierców rodu Wettynów. Jego wnuk, Dytryk III (Diezmann) sprzedał w 1304 miasto brandenburskim Askańczykom Ottonowi IV. i Waldemarowi. W ten sposób miasto dostało się po raz pierwszy pod władanie Brandenburgii.