Białokrynica (, Biłokrynycia) – wieś na Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim, w rejonie tarnopolskim. W 2001 liczyła 605 mieszkańców.
Nazwa miejscowości wywodzi się od źródła (krynicy) wypłukującego z ziemi białe osady wapienne, z których zbudowane są okoliczne wzgórza. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1463 r., kiedy została ona przekazana na własność kościołowi w Podhajcach. Białokrynica kilkukrotnie pojawia się w dokumentach podatkowych XVI i XVII w., jednak tylko w spisach miejscowości poszczególnych powiatów. Z uwagi na brak źródeł trudno jest odtworzyć jej historię w początkowym okresie. Zapewne jej założenie nastąpiło nieco później niż sąsiednich wsi położonych w dolinach rzek Koropiec i Strypa, niemniej jednak Białokrynica założona nad niedużym potokiem, wcinającym się w rozległe przestrzenie stepu między Trembowlą a Podhajcami szybko rozwinęła się tworząc jedno z większych centrów osadniczych w okolicy. Pierwsze zapisy kościelne dające pewien obraz społeczeństwa wsi pochodzą z 1707 r., jednak są w znacznym stopniu niekompletne. Ludność polska nie posiadając swojej świątyni zmuszona była do korzystania z odległego kościoła w Podhajcach lub miejscowej cerkwi pod wezwaniem św. Paraskewy, powstałej w 1723 r. Taka sytuacja trwała aż do końca XIX w., ponieważ budowę kościoła pod wezwaniem św.