Dzieje Pawła – utwór apokryficzny opisujący dzieje Pawła z Tarsu, zachowany jedynie we fragmentach.

Pochodzenie, odkrycie i rekonstrukcja utworu Do początków XX wieku Dzieje Pawła były znane jedynie z informacji przytoczonych przez Ojców Kościoła. Tertulian podaje informację o kapłanie z Azji Mniejszej, którego zdegradowano za napisanie Dziejów Pawła.

W 1896 Biblioteka Uniwersytecka w Heidelbergu zakupiła pochodzące z V–VI wieku koptyjskie papirusy z Achmim. Koptolog C. Schmidt odkrył, że papirusy te zawierają fragmenty zaginionych Dziejów Pawła i wydał odkryty przez siebie tekst w 1904. W 1927 Biblioteka Uniwersytecka w Hamburgu zakupiła papirus grecki, w którym zawarte były greckie fragmenty utworu. W późniejszych latach odkryto kolejne fragmenty pochodzące z papirusów, inskrypcji i tekstów pisarzy wczesnochrześcijańskich.

Z odkrytych fragmentów Dziejów Pawła zrekonstruowano epizod dotyczący pobytu w Efezie i szczątkowo zarys pozostałych epizodów.

Jednym z możliwych autorów miał być Leukios Charinos

Struktura utworu Na podstawie posiadanych obecnie fragmentów zrekonstruowano w zarysie podział tekstu na 14 epizodów, z czego 3, znane przed odkryciami papirusów koptyjskich, tradycyjnie funkcjonują jako autonomiczne teksty.