3 Irkucka Syberyjska Dywizja Strzelecka (ros. 3-я Иркутская Сибирская стрелковая дивизия) – związek taktyczny białych podczas wojny domowej w Rosji.
Historia Po zajęciu Irkucka przez oddziały białych i Korpusu Czechosłowackiego 11 lipca 1918, została sformowana przez płk. Peterisa Grīviņša Drużyna Irkucka. Składała się ona z trzech batalionów. Wkrótce trafiła na front, gdzie uczestniczyła w ciężkich walkach wzdłuż Krygo-Bajkalskiej Linii Kolejowej oraz pod wsiami Tanchoj i Posolskaja, aż do połączenia się z oddziałami atamana Grigorija M. Siemionowa. Na bazie Drużyny Irkuckiej została utworzona 4-5 tysięczna Dywizja Irkucka (Pułki: Irkucki, Bajkalski, Niżnieudiński i Chamardabański), która 26 sierpnia 1918 otrzymała oficjalną nazwę 3 Irkuckiej Syberyjskiej Dywizji Strzeleckiej. Pułki dostały numery od 9 do 12. Na czele Dywizji stanął ppłk Borys F. Uszakow. Funkcję szefa sztabu pełnił ppłk Siemionow. Weszła ona w skład I Średnio-Syberyjskiego Korpusu ppłk. Anatolija N. Piepielajewa Armii Syberyjskiej gen. Aleksieja N. Griszyna-Ałmazowa. Wkrótce Dywizję przeniesiono do Jekaterynburga, skąd trafiła na front w rejonie wsi Bisert. Następnie uczestniczyła w zajęciu Krasnoufimska, walczyła w rejonie wsi Szalia, nad rzeką Osą, pod Sarapułem na południowym Uralu. W walkach tych została wykrwawiona.