Wkrótce odebrano mariawitom prawo użytkowania Kościoła Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Okrzei, wskutek czego około 6 tysięcy wiernych przeniosło swoje życie duchowe do drewnianej kaplicy mariawickiej w GoździeMaryawici w Lubelskiem i na Podlasiu, Lublin 1909, s. 32-35., którą poświęcono 6 stycznia 1907A. Jemielita, Recepcja mariawityzmu na ziemi lubelskiej – ruch odnowy katolickiej, czy sekta religijna? (Referat wygłoszony na XXI Ogólnopolskim Zjeździe Historyków Studentów Lublin), Lublin 2013..
Pierwszym proboszczem parafii w Goździe okazał się być właśnie Jan Maria Ignacy Modrzejewski. W 1923 r. duchowny ten odstąpił od mariawityzmu i nawrócił się na rzymski katolicyzmZ dziejów Królestwa. Wydanie jubileuszowe. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 1972, s. 24., a wraz z nim ponad tysiąc wyznawcówK. Mazur, Mariawityzm w Polsce, Kraków 1992, s. 63-105.. W 1929 parafia liczyła 818 wiernych. Mariawici mieszkali głównie w Goździe (324 osoby), Grabowie Szlacheckim (230), Rzyczynie (78), Sokoli (56), Wojciechówce (16) i Bramce (15 osób).W 1935 w parafii nastąpił rozłam, w wyniku którego większość mariawitów przeszła do Kościoła Katolickiego Mariawitów i utworzyła odrębną parafię (obecnie pod wezwaniem Przenajświętszego Sakramentu).