Po uwolnieniu podjęła trud adaptacji do nowych stosunków w Polsce Ludowej. Jej pochodzenie utrudniało integrację, była uznawana za „wroga ludu”. W 1948 podjęła pracę w Bibliotece Instytutu Badań Literackich. Studiowała socjologię początkowo na Uniwersytecie Jagiellońskim, następnie na Uniwersytecie Warszawskim. Studia ukończyła w 1954.
Była ostatnią żyjącą przedstawicielką rodziny Branickich, noszącą rodowe nazwisko.
Została pochowana w kaplicy w podziemiach kościoła św. Anny w Wilanowie.
Życie prywatne 13 listopada 1954 roku wyszła za mąż za Tadeusza Wolskiego.
Publikacje W 1990 roku wydała książkę Listy niewysłane (wznowienia: 1993, 2012) – wspomnienia spisane w czasie zesłania w formie listów do ukochanego (Janusz Radomysky, ps. „Cichy”), wywiezionego po powstaniu do obozu jenieckiego. Jej wspomnienia z okresu II RP, z lat wojny i okresu powojennego opublikowano również w zbiorze pt. Dziewczyny z powstania. Prawdziwe historie (2014). W styczniu 2016 r. ukazała się książka pt. Miałam szczęśliwe życie. Ostatnia z Branickich.