Nowsze interpretacje wskazują na śmierć Stanisława z ręki zaciężnych Tatarów na służbie Władysława Jagiełły, którzy przebywali w mieście podczas wojen z Krzyżakami, lub też z ręki czeskich husytów, również najmowanych przez Jagiełłę do wypraw wojennych na teren Prus Krzyżackich.
W ikonografii Stanisław z Bydgoszczy przedstawiany jest jak na wizerunku na ścianie ambony w kościele karmelitów w Bydgoszczy przebijany mieczem przez człowieka ubranego w strój wschodni. Kościół ten został rozebrany w 1822 r., a część jego wyposażenia, m.in. wspomniana ambona trafiła do kościoła farnego w Bydgoszczy. Podobny wizerunek na obrazie znajdował się w kościele karmelitów w Gdańsku (spłonął w 1945 r.) oraz rzeźba o tej samej treści w kościele pokarmelickim w Kcyni. Kult bł. Stanisława zaczął się szerzyć w Bydgoszczy od czasu jego pochówku (1420 r.) Później rozwój kultu dotyczył w szczególny sposób Prowincji Wielkopolskiej karmelitów. Podsycany przez środowiska karmelickie kult, zaczął wygasać po kasacie zakonu w 1816 r.