W 1920 objął posadę ministra sprawiedliwości w rządzie Aleksandyra Stambolijskiego. Po przebudowie gabinetu w 1921 został ministrem wewnętrznych i zdrowia narodowego, zaś rok później handlu, przemysłu i pracy. Po zamachu stanu z 9 czerwca 1923, w efekcie którego ludowcy utracili władzę, wraz z innymi ministrami trafił do więzienia. W areszcie przebywał do 9 kwietnia 1924, kiedy to sąd zadecydował o jego uniewinnieniu. Po odzyskaniu wolności Radołow wstąpił do BLZCh „Wrabcza 1”, zaś w 1932 przyłączył się do BZLCh im. Georgiego Markowa.
Po komunistycznym zamachu stanu z 9 września 1944 i przejęciu władzy w Carstwie Bułgarii przez Front Ojczyźniany, trafił wraz z innymi parlamentarzystami ze Zgromadzenia Narodowego 25. kadencji przed tzw. Sąd Ludowy, który wydał na niego wyrok śmierci. 1 lutego został rozstrzelany w niewiadomym miejscu. W roku 1996 Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Ludowego i pośmiertnie zrehabilitował Radołowa.