Doprowadziły one do dalszego zbliżenia między dwoma Kościołami, ale i do opuszczenia Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego za granicą przez część wiernych i hierarchów z byłym zwierzchnikiem Cerkwi zagranicznej metropolitą Witalisem na czele, krytycznie nastawionych do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, którzy powołali Rosyjski Kościół Prawosławny na wygnaniuThe Independent, Obituary: Metropolitan Vitaly Ustinov. Część z nich zdecydowała się jednak na powrót do struktur Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego za granicą.
21 czerwca 2005 zwierzchnicy obydwu Kościołów zadeklarowali chęć powrotu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego za granicą pod jurysdykcję patriarchy Moskwy z zachowaniem statusu Kościoła autonomicznegoRussian Church To End Schism. Komentując postęp w stosunkach między Kościołami, patriarcha Moskwy i całej Rusi Aleksy II stwierdził, iż Cerkiew zagraniczna przez cały okres swojego istnienia zachowywała tradycję rosyjskiego prawosławia mimo niejednokrotnie trudnych warunków życia na emigracji. W ocenie patriarchy wierni w Rosji zawsze postrzegali Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji jako instytucję tej samej wiary co Patriarchat Moskiewski, mimo ostrej i niekiedy zdaniem hierarchy nieuzasadnionej krytyki patriarchatu przez Kościół zagranicznyZawsze wierzyliśmy, że ten podział jest tymczasowy.