Placówka ta jednak nie odniosła zamierzonego sukcesu i upadła na przełomie września i października 1872 roku dzięki zaangażowaniu rzymskokatolickiego proboszcza jemielnickiego Karla Gratzy.
W 1874 roku związku z przebudową obecnego placu Wolności w Katowicach, ks. Paweł Kamiński przeniósł swoją placówkę duszpasterską i kościół parafialny na późniejszą ulicę Sokolską. 3 listopada 1874 roku uzyskał dla katowickiej gminy starokatolickiej legalizację prawną pod nazwą Eine katholische Parioche unter dem Name altkatholische Parioche in Kattowitz. Dekret erekcyjny wydał prezydent Rejencji OpolskiejA. Jemielita, Inny katolicyzm: o starokatolikach i ich próbach demokratyzacji Kościoła, [w:] „Dalej” 44/2011, s. 53–64..
Założona przez ks. Pawła Kamińskiego wspólnota starokatolicka na pruskim Górnym Śląsku liczyła około 3 tysięcy wiernych, w tym około 1,5 tysiąca w Katowicach. Istniała do lat trzydziestych XX wieku. W 1933 roku połączyła się z Polskim Kościołem Starokatolickim. W 1938 roku dawny kościół parafii starokatolickiej w Katowicach został przekazany przez władze województwa śląskiego rzymskokatolickiej parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny. Po II wojnie światowej w miejscu dawnej parafii starokatolickiej powstała rzymskokatolicka parafia Przemienienia Pańskiego w Katowicach.