Późniejsza wersja operacyjnego algorytmu NOAA – NLSST (nieliniowe SST) zakłada, że jest proporcjonalne do przybliżonej temperatury oceanuWalton, C. C., W. G. Pichel, F. J. Sapper, and D. A. May, 1998. The development and operational application of nonlinear algorithms for the measurement of sea surface temperatures with NOAA polar-orbiting environmental satellites. Journal of Geophysical Research 103: 27999–28012.
gdzie jest temperaturą powierzchni oceanu, oraz są jasnościami temperaturowymi w kanałach AVHRR 4 oraz 5, jest pierwszym przybliżeniem temperatury oceanu, jest satelitarnym kątem zenitalnym. Współczynniki a, b, c, oraz d dostaje się na podstawie regresji z bezpośrednimi pomiarami temperatury oceanu.
Istnieją dwie grupy algorytmów do oceny temperatury oceanu. Jedna z nich opiera się na użyciu równania transferu promieniowania pomiędzy powierzchnią Ziemi i szczytem atmosfery. W symulacjach wykorzystuje się typowe lub obserwowane profile temperatury, koncentracji i pary wodnej (i innych gazów absorbujących) w atmosferze. Ten algorytm daje bezpośrednią informację o temperaturze naskórkowej powierzchni oceanu, która jest inna niż temperatura powierzchni oceanu mierzoną przez pomiary bezpośrednie np. ze statków czy dryfterów.