XIX i początek XX w. thumb|upright|Symbol Królestwa Holandii Napoleon I, dążąc do centralizacji władzy, powołał w 1805 R.J. Schimmelpennincka na urząd wielkiego pensjonariusza, a w 1806 utworzył Królestwo Holandii, którym władał syn cesarza – Ludwik Bonaparte. Wprowadzona przez Francję blokada kontynentalna Wielkiej Brytanii rujnowała Holandię. 13 lipca 1810 Napoleon I anektował Królestwo Holandii. Po klęsce Napoleona I pod Lipskiem 1813 powstał rząd tymczasowy, który ogłosił niepodległość Holandii. W 1814 przyjęto konstytucję. Na kongresie wiedeńskim w 1815 proklamowano utworzenie Królestwa Zjednoczonych Niderlandów, pod berłem Wilhelma I, włączając do niego prowincje południowe, które w roku 1830 oderwały się wskutek powstania niepodległościowego i utworzyły nowe państwo Belgię, uznane przez Holandię w 1839.

W latach dwudziestych XIX w. rozpoczął się intensywny rozwój gospodarczy Holandii, rozbudowywano drogi, kanały, pogłębiano porty. W latach trzydziestych została otwarta pierwsza linia kolejowa;