Czechosłowacja międzywojenna Wobec klęski Austro-Węgier, Czesi proklamowali w Pradze 28 października 1918 powstanie państwa czechosłowackiego, do którego 30 października na wiecu w Turčianským Svätým Martinie akces zgłosili Słowacy w tzw. deklaracji martińskiej. Do ewakuacji Węgrów z terenów słowackich doszło dopiero po ultimatum Francji pod koniec 1918. Wczesnym latem 1919 ziemie słowackie ponownie zajęły przejściowo oddziały Węgierskiej Republiki Rad, wyparte wkrótce przez wojska czechosłowackie. Jednocześnie toczyły się spory wśród polityków słowackich. Część z nich, na ogół ewangelików, była zwolennikami czechosłowakizmu (Milan Hodža) i nie opowiadała się za autonomią. Inni, działający w katolickiej Słowackiej Partii Ludowej (tzw. ludacy), traktowali umowę pittsburską jako wiążącą dla wszystkich polityków w kraju oraz zabiegali o jej dotrzymanie i przyznanie Słowakom szerokiej autonomii z własnym sejmem. We wrześniu 1919 ich przywódca, ksiądz Andrej Hlinka korzystając z polskiego paszportu usiłował przedstawić ten postulat na paryskiej konferencji pokojowej, co po powrocie doprowadziło do jego uwięzienia przez władze praskie.