Po formalnym wypowiedzeniu przez Włochy wojny III Rzeszy (13 października 1943 roku) rozpoczęła się nowa służba bojowa ACI.
Pod koniec 1943 roku Aviazione Cobelligerante Italiana posiadała w zorganizowanych jednostkach 281 samolotów w ramach trzech specjalności lotniczych: myśliwców, bombowo–transportowej oraz lotnictwa morskiego. W miarę wykruszania się sprzętu produkcji włoskiej, alianci przekazywali nowym sojusznikom swoje samoloty, m.in.: myśliwce Supermarine Spitfire i Bell P-39 Airacobra i bombowce Martin Baltimore.
Główny wysiłek bojowy ACI skierowany został na Bałkany, aby uniknąć sytuacji bratobójczej walki pomiędzy pilotami włoskimi walczącymi u boku Aliantów i w siłach lotniczych RSI. Jednostki włoskie wspomagały partyzantów Tity, dostarczały im zaopatrzenie, atakowały siły niemieckie w Jugosławii i Albanii. Ostatni lot bojowy samolotów Regia Aeronautica w czasie II wojny światowej miał miejsce 5 maja 1945 roku nad Zagrzebiem. Ogółem piloci włoscy walczący po stronie Aliantów wykonali w ciągu 18 miesięcy ponad 11 000 lotów, głównie transportowych, eskortowych i rozpoznawczych.
Zobacz też Regia Aeronautica Włoskie Siły Powietrzne
Przypisy
Bibliografia
ww2wings.com (dostęp 23 marca 2009)
Włochy Kategoria:Włochy podczas II wojny światowej Kategoria:Wojsko włoskie