Jego imię po raz ostatni pojawia się wśród sygnatariuszy bulli Klemensa III z 18 października 1099. Prawdopodobnie niedługo potem zmarł.

W katolickiej historiografii Hugo Candidus uważany był za jednego z głównych przeciwników „reformy gregoriańskiej” w Kościele oraz za obrońcę panujących wówczas nadużyć, zwł. symonii. Jakkolwiek jest faktem, że w 1072/73 został on oskarżony o symonię przez mnichów kluniackich, temu jednoznacznie negatywnemu obrazowi przeczy jednak jego wcześniejsza współpraca z Leonem IX oraz Hildebrandem, jeszcze zanim ten ostatni został papieżem Grzegorzem VII. Zwraca się uwagę, że źródłem dla większości zarzutów przeciw niemu jest biskup Bonizo z Sutri, zagorzały gregorianin, który z pewnością nie był bezstronny w jego ocenie. Także pontyfikat antypapieża Klemensa III, którego Hugo był bliskim współpracownikiem, jest obecnie przedstawiany w nieco korzystniejszym świetle; wiadomo, że również on zwalczał symonię i nikolaizm, natomiast różnice między nim a obozem „gregoriańskim” dotyczyły głównie kwestii politycznych, zwłaszcza stosunku do Cesarstwa.

Bibliografia Rudolf Hüls, Kardinäle, Klerus und Kirchen Roms: 1049-1130, Tybinga 1977, s. 111, 158-160 Candidus

Kategoria:Ekskomunikowani przez Kościół katolicki Kategoria:Francuscy kardynałowie XI wieku Kategoria:Francuscy benedyktyni Kategoria:Urodzeni w XI wieku Kategoria:Zmarli w 1099