Pismo odznaczało się niekomercyjnym charakterem wynikającym z czystej pasji jego założycieli oraz niechęci do kompromisów i obniżania poziomu „na życzenie” rynku. Magazyn inspirował do interakcji na poziomie wydawca – czytelnik: młodzi artyści nadsyłało redakcji wszelkie materiały dotyczące graffiti (często autorskiego pochodzenia), co przyczyniało się do kolektywnego, prospołecznego charakteru działania magazynu, charakterystycznego dla kultury graffiti na całym świecie. W ciągu 6 lat wydawania wykrystalizowały się zasady, według których magazyn był realizowany. Po pierwsze miał przekazywać światu, jaki jest stan niezależnej sceny polskiej, i pokazywać polskim twórcom, co dzieje się na świecie. Wskazywał ciekawe postaci, przybliżał sylwetki artystów, jakich nie dało się zobaczyć nigdzie indziej. Redakcja odchodziła od standardowych wzorów, uciekała od rutyny. Stąd pojawił się pomysł by odróżnić się od szablonowych magazynów graffiti i zacząć zaskakiwać czytelników. Redaktorzy szukali tematów związanych z kulturą aerozolu i street artem i drążyli je, a następnie esencję przelewali na papier i udostępniali czytelnikom. Poszerzanie horyzontów pozwoliło w atrakcyjnej formie edukować młodszych lub mniej wyrobionych czytelników.