Już po wojnie w 1945 uzyskał magisterium.
Lata wojenne spędził w większości w Ursynowie pod Warszawą, gdzie prowadził zajęcia w Szkole Ogrodniczej (był też wicedyrektorem szkoły). Do Poznania wrócił w marcu 1945, natychmiast przystępując do prac nad odbudową Państwowej Szkoły Ogrodnictwa; pierwszy powojenny rok szkolny otworzył 15 września 1945. W 1946 zorganizował ponadto Męskie Liceum Rolnicze w Poznaniu i przez pewien czas także w tej szkole był dyrektorem. Po likwidacji szkoły ogrodnictwa przeszedł w 1951 do Studium Ogrodnictwa na Wydziale Rolnym Uniwersytetu Poznańskiego, w charakterze zastępcy profesora obejmując kierownictwo Katedry Kwiaciarstwa. W październiku 1951 kształcenie specjalistów nauk rolniczych i leśnych przeniesione zostało na nową uczelnię – Wyższą Szkołę Rolniczą, na której Zembal objął funkcję prodziekana Wydziału Rolnego.
Od 1928 był żonaty z Aliną z Petrykowskich; z małżeństwa tego urodziła się córka Barbara (ur. 1930).
Za wybitne zasługi dla rozwoju polskiego szkolnictwa ogrodniczego odznaczony został m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1937).